Αυτοκτονία

Οι άνθρωποι θα πεθαίνουμε πάντα πρώτα ενδοψυχικά, όταν γδύνεται από νόημα η Ζωή μας. Όταν η ζωή μοιάζει ακίνητη και νικημένη από το αδιέξοδο της σκέψης μας, η βεβαιότητα του θανάτου μοιάζει με πρόταση σχέσης, μια γλυκιά παρηγοριά στην μοναξιά της απελπισίας.

Θέλει κόπο να γυμνώσεις έναν άνθρωπο από κάθε χάρισμα και πάθος, από κάθε δημιουργική επιθυμία σύνδεσης με τον Άλλον. Όταν η πρόταση της κοινωνίας είναι η ένταση της φλούδας και όχι η περιπέτεια του βάθους, έχουμε ήδη αρνηθεί την πρόσβαση στην κραυγή βοήθειας που σπαράζει το βαθύτερο μέσα των παιδιών μας.

Μια σχέση! Αυτό αρκεί για αρχή. Μια σχέση που κάποιος «με είδε» και «με άκουσε»! Κι αν απουσιάσει ο διαθέσιμος ενήλικας, θα ταυτιστώ με όποιον νιώθει το ίδιο ορφανός με εμένα.

Ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας για την συνέχεια. Συνοδοιπόρος μέχρι το φως να γίνει βεβαιότητα.

Σημείωση 1: όταν τα παιδιά και οι νέοι ερωτούνται για τις αυτοκτονικές τους σκέψεις, δεν αυξάνεται η πιθανότητα να τις πραγματώσουν. Αντίθετα κάτι από το βάθος της ντροπής, μπορεί να ακουστεί στο φως ως Λόγος και όχι ως πράξη.

Σημείωση 2: τα παιδιά μεγαλώνουν και τρέφονται και από τη σκιά μας, όχι από τα όνειρα και τις φαντασιώσεις μας. Κατοικούν ήδη μέσα στην καρδιά μας, εκεί που εμείς οι ίδιοι σιχαινόμαστε να δούμε, γιατί μας αγαπούν. Φροντίδα του παιδιού μου σημαίνει φροντίδα του δικού μου πόνου και της δικής μου απελπισίας.

Α. Λ.