Καλή Λευτεριά!

Πώς η ιστορία των προγόνων μας, διαμορφώνει τις σχέσεις ενός Λαού που ονειρεύτηκε τη Λευτεριά;

Όσο οι σύγχρονες εμπνεόμενες από την οικονομία της Δύσης και διαπλεκόμενες στα σαλόνια των προαστίων, πολιτικές ιδεολογίες και οικονομικο-κομματικές γραμμές αγνοούν την τοπική ιστορία, θα αφήνουν αμέτοχο από την σχέση πολίτη-κράτους, κράτους-πολίτη και τελικά πολίτη – πολίτη, το πιο σκοτεινό κομμάτι της ύπαρξης: το πένθος για τα αμεταβόλιστα συλλογικά τραύματα!

Η γεωγραφική μας πατρίδα, η Ελλάδα, δεν υπήρξε ποτέ κομμάτι της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι χριστιανικοί πληθυσμοί των Βαλκανίων δεν υπήρξαν ποτέ υποτελείς πολίτες κάποιου «στέμματος» ενός σουλτάνου. Η γεωγραφική μας πατρίδα δεν κατακτήθηκε, αλλά σκλαβώθηκε! Οι πρόγονοί μας δεν υπήρξαν κατακτημένοι υποτελείς αλλά μελλοθάνατοι σκλάβοι!

Στη συλλογική μας μνήμη φωλιάζει η βεβαιότητα του θανάτου, γι’αυτό τρώμε σαν να μην υπάρχει αύριο. Η απάνθρωπη εμπειρία του παιδομαζώματος έχτισε την ασφυκτική σχέση της Ελληνίδας μάνας με το μελλοθάνατο βρέφος της. Η εμπειρία της γραμμής του σκλαβοπάζαρου, της γραμμής του εκτελεστικού αποσπάσματος και οι γραμμές που έφτιαχναν στην πορεία τους οι αιχμάλωτοι Έλληνες των «ταγμάτων εργασίας» στις πορείες εξόντωσης στην Τουρκική ενδοχώρα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, φύτεψαν την ανάγκη ανυπακοής και την αδυναμία του ζωντανού Έλληνα «να μπει σε γραμμή». Η βιωμένη άτακτη φυγή των Ελλήνων της Σμύρνης και του Πόντου από τη σφαγή των (κατά κυριολεξία) ανθρωπο-φάγων Τσετών, εκπαίδευσε στην άναρχη διεκδίκηση της σειράς για το τραμ, το αστικό λεωφορείο και το κουπόνι κοινωνικού τουρισμού, στο τραγικό «όποιος προλάβει»! Η αβεβαιότητα για την διαστροφή του αφέντη γίνεται ευχή του γονέα στο αυτί του παιδιού του «να μην είναι μπουνταλάς», «να μην φάει αυτός το ξύλο», «να μην μείνει τελευταίος», «να είναι ξύπνιος!» (δηλαδή πονηρός), να «μην μπλέκεται εκεί που δεν τον σπέρνουν», αφήνοντας τα παιδιά μας ξεμοναχιασμένα και καχύποπτα στην θεραπεία του bullying και της εφηβικής βίας».

Απόσπασμα από την εισήγηση του Αλέξη Λάππα για το πώς θα μετακινηθούμε από την άγνοια και την «ξέπνοη» εθνική επέτειο, στην επεξεργασμένη μνήμη που θεραπεύει, στην ημερίδα για το Το Εθνικό μας Τραύμα.

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Κέντρο Πολιτισμού Χρήστος Τσακίρης, Λεωφόρος Μίκη Θεοδωράκη 221, Σταυρούπολη

Έναρξη 11.30πμ

Για το αναλυτικό πρόγραμμα συνδεθείτε εδώ